تبلیغات
كیمیای سعادت - تفسیر سوره ی انبیاء(1)
27 بهمن 88

تفسیر سوره ی انبیاء(1)

   ارسال مطلب توسط: admin    نوع مطلب :درسهایی از قرآن ،

مکی‌ است‌ و دارای‌ (112) آیه‌ است‌.

 

وجه‌ تسمیه: این‌ سوره‌ را بدان‌ جهت‌ «انبیاء» نامیدند كه‌ متضمن‌ بیان‌ جهاد و مبارزه‌ انبیای‌ عظام(علیهم الصلاة والسلام) علیه‌ اقوام‌ بت‌پرست‌ و مشركشان‌ است‌. این‌ بیان‌ از داستان ‌ابوالانبیاء ابراهیم‌(علیه السلام) كه‌ با كمی‌ تفصیل‌ مطرح‌ شده‌، شروع‌ می‌شود، سپس‌ با داستانهای‌ اسحاق‌، یعقوب‌، لوط، نوح‌، داوود، سلیمان‌، ایوب‌، اسماعیل‌، ادریس‌، ذوالكفل‌، ذوالنون‌، یونس‌، زكریا، عیسی‌ و سرانجام‌ خاتم‌ النبیین‌ محمد مصطفی‌ صلوات ‌الله و سلامه‌ علیهم‌ اجمعین‌ دنبال‌ گردیده‌ و سرگذشت‌ دعوت‌ آنها با بیانی‌ موجز مطرح‌ می‌شود.

روایت‌ شده‌ است‌ كه‌ هم‌زمان‌ با نزول‌ این‌ سوره‌، مردی‌ از اعراب (بادیه‌نشینان) به‌ مدینه‌ آمد و در منزل‌ عامربن‌ربیعه‌t رحل‌ اقامت‌ افگند، عامر از او به‌ نیكویی‌ پذیرایی‌ كرد و درباره‌ وی‌ با رسول‌ خدا ص سخن‌ گفت‌، سپس‌ آن ‌مرد به‌ محضر رسول‌ خدا ص مشرف‌ شد و چون‌ از حضور ایشان‌ برگشت‌، به‌ عامرگفت: رسول‌ خدا ص به‌ من‌ وادیی‌ای‌ بخشیدند كه‌ وادیی‌ بهتر از آن‌ در میان ‌اعراب‌ نیست‌ و من‌ می‌خواهم‌ كه‌ قطعه‌ای‌ از آن‌ را به‌ تو ببخشم‌ كه‌ از آن‌ تو و بازماندگانت‌ باشد. عامر گفت: «مرا به‌ قطعه‌ زمینت‌ نیازی‌ نیست‌ زیرا امروز سوره‌ای‌ نازل‌ شد كه‌ دنیا را از یادمان‌ برد».

 

اقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسَابُهُمْ وَهُمْ فِی غَفْلَةٍ مُعْرِضُونَ (1)

«برای‌ مردم‌» یعنی: برای‌ كفار ـ به‌ دلیل‌

سیاق‌ آیات‌؛ «حسابشان‌ نزدیك‌شده‌ است‌» یعنی: وقت‌ حسابشان‌ كه‌ روز قیامت‌ است‌ زیرا آنچه‌ از عمر دنیا باقی ‌مانده‌، كمتر از آن‌ چیزی‌ است‌ كه‌ گذشته‌ است‌. از این‌ جهت‌ در حدیث‌ شریف‌ به‌ روایت‌ انس‌t آمده‌ است‌ كه‌ رسول‌ خدا ص فرمودند: «بعثت‌ أنا و الساعة ‌كهاتین: من‌ درحالی‌ مبعوث‌ شدم‌ كه‌ قیامت‌ مانند این‌ دو انگشت‌ من‌ نزدیك ‌است‌» و به‌ دو انگشت‌ سبابه‌ و میانی‌ خود اشاره‌ كردند. «و آنان‌» یعنی‌ كفار «در غفلت‌» از حساب‌ خویش‌ «رویگردانند» با آن‌كه‌ قیامت‌ و حضور در عرصه‌ حساب‌ هم‌ نزدیك‌ است‌ زیرا سرگرم‌ برخورداریهای‌ زندگی‌ و گرفتاریهای‌ دنیا می‌باشند، به‌ همین‌ سبب‌ است‌ كه‌ از امر آخرت‌ غافل‌ بوده‌ و برای‌ آن‌ آمادگی ‌ندارند، درحالی‌كه‌ دلهای‌ زنده‌ ـ چون‌ دل‌ عامربن‌ربیعه‌t ـ پیامها را در می‌یابند و از آنها تأثیر می‌پذیرند.


/m/