تبلیغات
كیمیای سعادت - آداب دعا
27 مهر 89

آداب دعا

   ارسال مطلب توسط: admin    



فرموده الهی است که : }وَقَالَ رَبُّکُمُ ادعُونِی أَستَجِب لَکُم، إِنَّ الَّذِینَ یَستَکبِرُونَ عَن عِبَادَتِی سَیَدخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِینَ{.([1])

}وَإِذَا سَأَلَکَ عِبَادِی عَنِّی فَإِنّیِ قَرِیبٌ، أُجِیبُ دَعوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ، فَلیَستَجِیبُوا لِی وَلیُؤمِنُوا بِی لَعَلَّهُم یَرشُدُونَ{.([2])

رسول اکرم  فرمودند:"اساس طاعت وعبادت پروردگاردر دعا خلاصه می شود مگر فرموده پروردگارتان را نشنیده اید که فرمودند. مرا بخوانید تا حاجتهایتان برآورده سازم".([3])

دعا میعادگاه بنده است وپروردگار، سکّویی است که از آن حاجتها وخواسته ها وخواهشهای بنده بر دو بال اعترا ف به سستی وناتوانی وشکر از نعمتهای بیدریغ الهی سوار بسوی آسمانها به پرواز در می آیند.

درنیایش بنده ناتوان به دیدار پروردگار قادر وتوانا می شتابد، اینجاست که بنده خودش را


([1])  سوره غافر، آیه 60 "پروردگارتان می فرمایند که در سختیها ومصیبتهایتان مرا خوانید تا بفریادتان رسم، آنانکه تکبر ورزیده از عبادتم سرباز می زنند در آتش دردناک دوزخ خوار وزبونشان خواهم ساخت".

([2]) سوره بقره آیه 186"ای پیامبر من، اگر بندگانم از تو پرسیدند که از آنان دورم یا نزدیک، بدانند که من به ایشان نزدیکم  ودعا وحاجت هر نیازمندی را برآورده می کنم، پس دعوت مرا پاسخ گویند وبه من ایمان آوردند تا رستگار شوند".

([3]) این حدیث را ابوداود 2/78 والترمذی  5/211وابن ماجه 2/1258 از رسول اکرم نقل کرده اند، به صحیح الجامع الصغیر 3/150 وصحیح ابن ماجه 2/324رجوع شود. متن حدیث چنین است ، قال رسول الله r "الدعاء هو العبادة قال ربکم " ادعونی أستجب لکم".


برای این ملاقات آماده کرده با کمال أدب وجمال أخلاق قدم به پیش می نهد. با وضوء وطهارت وپاکی، دودست لرزان عجز وسستی را بلند کرده عقل وفکرش را فقط وفقط متوجه پروردگار نموده، گناهانش را بیاد می آورد، چند قطره اشکی برگونه هایش جاری نموده وبا صدایی آرام وشکسته حمد وسپاس  پروردگار بر زبان جاری می کند، سپس سلامها ودرودها به پیامبر اکرم(صلی الله علیه وسلم)   هدیه می نماید، بعد از آن برای خودش وپدر ومادر وخویشان  وعزیزان واستادانش دعاها می کند وبر هردعایی اسرار می ورزد و سه بار وبیش تکرارش می کند، پس از آن برای همه مسلمانان دربند، برای مجاهدان راه پروردگار، برای همه جهان اسلام ومسلمانان وآنانکه جان ومال خویش در راه دین خدا فدا نموده اند دعا می کند.

در نیایش، قلب فقط وفقط متوجه درگاه پروردگار وقدرت وتوان اوست  وتنها از او وبه او توسل می جوید واو را تنها با نامها وصفاتی که خودش برای خود برگزیده ندا می زند، هرگز کسی را با او ودر کنار او نمی خواند، نه پیامبری ونه امامی ونه سید وولی ای ونه فرشته وملائکه ای، چه که همه آفریده اویند واوست قادر مطلق  وهمه بندگان وبرده گان ناتوانی هستند که بر حسب عبادت وطاعتشان رحمت الهی شامل حالشان شده در پیش پروردگار عزیز ویا ذلیل می گردند.

هرگز دستانی که سرشکسته وپشیمان از گناهان خویش با ترس وهراس از خشم غضب الهی وآرزو وامید به رضایت وخشنودیش درِ درگاه الهی می کوبند خالی باز نخواهند گشت.

پیامبر اسلامrمی فرمایند :"پروردگار بزرگ وبا عظمتتان بسیار با حیاء وسخاوتمند است واز اینکه دستان بنده ای که بسوی او دراز شده اند را خالی پس دهد از بنده اش أبا می ورزد".([1])

وهمچنین می فرمایند :"هر مسلمانی که پروردگارش را بخواند وبدرگاه او دعا ونیایشی که در آن نه گناهی است ونه بر هم زنی روابط خانوادگی، بفرستد پروردگارش بدو یکی از این سه چیز را خواهد بخشید:

1ـ یا اینکه دعایش را می پذیرد.

2ـ ویا اینکه اجر وپاداشش را برای روز حساب ذخیره می کند.

3ـ ویا اینکه به اندازه دعایش از مشکلات وگرفتاریهایش بر طرف می گرداند.

یاران آنحضرت فرمودند:"پس بسیار دعا خواهیم کرد، آنحضرت فرمودند : درگاه پروردگارتان از هر آنچه شما بخواهید پرتر وغنی تر است".([2])

در دعا نباید به حق دیگران تجاوز کرد ونباید بر علیه خود وخانواده وعزیزان دعا نمود وشایسته نیست که در لابلای جمله های مسجع وپر زرق وبرق خود را گم کرد واز مفهوم فروتنی وخشوع وتوجه قلب دور شد، دعا هر چه ساده تر وپرمعنا تر باشد به نیایش پیام آور رسالتr نزدیکتر است.

وقبل از روی آوردن به قبله با خوردن مال حلال وپوشیدن پوشاک پاک، حقوق همه بندگان خدا را به آنها برگردانیم چه که دستان آلوده به حقوق مردم وظلم وستم بر آنان را در درگاه الهی جایی نیست.

دعا رابطه بنده وآفریدگارش در سختیها وگرفتاریها، خوشیها وسعادتهاست که شایسته است بنده همیشه ودر همه حال زبانش را بذکر ویاد پروردگارش زینت بخشد.

 



([1]) این حدیث را ابوداود2/78 والترمذی 5/557 و ابن ماجه2/1271 آورده اند، وابن حجر گفته است که سند این روایت در مرتبه جید قرار دارد. مراجع شود به صحیح ترمذی 3/179.

([2]) این حدیث را ترمذی 5/566 و5/462 واحمد 3/18 آورده اند، رجوع شود به صحیح الجامع 5/116 وصحیح ترمذی 3/140.


/m/