تبلیغات
كیمیای سعادت - روش و شخصیت رسول الله صلی الله علیه و اله وسلم
31 خرداد 92

روش و شخصیت رسول الله صلی الله علیه و اله وسلم

   ارسال مطلب توسط: admin    نوع مطلب :رسول خدا ،



حرکات و سکنات و رفتارهای هر انسانی نشانة عقل و کلید معرفت او بشمار می‌روند.
از عایشة ام المؤمنین دختر صدیق م، کسیکه رسول الله ص را به بهترین وجه شناخته و او را به دقیقترین شیوه تعریف کرده و در خواب و بیداری، سلامتی و مرض، خشم و رضایت همراه و همگام او بوده، منقول است که «لَمْ یَکُنْ رَسُولُ اللهِ فاحِشاً وَلا مُتَفَحِّشاً، وَلا صَخّاباً فِی الْأسْواقِ، وَ لا یَجْزِی بِالسَیِئةِ السَیِئَةَ وَ لکِنْ یَعْفُو وَیَصْفَحُ». [أحمد].
رسول الله ص بدگو و بیهوده‌گو نبود، و در بازارهای صدا بر نمی‌آورد و فریاد نمی‌زد، و جزای بدی را با بدی نمی‌داد، بلکه عفو می‌کرد و از تقصیر دیگران در می‌گذشت.
این بود اخلاق پیغمبر امت، رحمت هدیه شده و نعمت حاصل شده و فراهم گشته (برای بشریت) که حسین بن علی م نوة رسول الله ص آن را بیان می‌دارد و می‌گوید: از پدرم راجع به سیره و شیوة رفتار رسول الله ص با هم مجلسانش سؤال کردم گفت: پیغمبر ص همواره مژده دهنده بود، اخلاقی نرم و دور از پرخاشگری داشت، پرخاشگر و فریاد برآور نبود، خرده‌گیری نمی‌کرد، اهل تشریفات نبود، اگر غذای را مطلوب نمی‌پنداشت آنرا نادیده می‌گرفت، ولی دیگران را از آن مأیوس نمی‌کرد، نفس خود را از سه چیز (ریاء، زیاده طلبی، و امور غیر لازم) دور نگه می‌داشت، در رابطـه بـا مردم از ســه چیز (ذم، عیب‌جویی و جستجوی عورت) خودداری می‌کرد، تنها از امری صحبت می‌کرد که از آن انتظار ثواب و خیر می‌رفت، اگر به سخنرانی می‌پرداخت هم مجلسان خود را آنچنان شیفته و مجذوب خود می‌نمود گوئی پرندگان بر بالای سر آنها فرود آمده‌اند، زمانی که او ساکت می‌شد آنها لب به سخن می‌گشودند، نزد او با هم به نزاع‌ نمی‌پرداختند، اگر کسی نزد او به سخن می‌پرداخت دیگران تا پایان یافتن حرفش سکوت می‌کردند، سخن و حرف ایشان نزد او سخن اولین نفرشان بود، با خنده آنان به به خنده می‌افتاد، و از آنچه که تعجب آنان را برمی‌انگیخت متعجب می‌شد، به سخن و سؤال افراد غریبه به خوبی گوش فرا می‌داد و اگر در منطق و لحن کلامش نوعی جفا و بدی یافت می‌شد صبر می‌کرد تا کلام خود را به خوبی ادا کند. به یارانش توصیه می‌کرد افراد حاجتمند را به نزد او بیاورند تا حاجت خود را بیان کنند و می‌فرمود: «اگر نیازمندی را یافتید او را همکاری کنید» ستایش را جز در مقابل ستایش قبول نداشت، سخن کسی را قطع نمی‌کرد و در کلام کسی وارد نمی‌شد، بدین معنی که او را از حرف زدن منع کند یا برخیزد و به سخنش گوش فرا ندهد». [الترمذی].



/m/